Przyrząd Mariana Rejewskiego z około 1934 roku. Zlicza długości cykli permutacji Enigmy — wielkości, których połączenia łącznicy nie zmieniają. Kliknij literę, żeby zapalić jej cykl.
Biuro Szyfrów przemiatało cyklometrem sześć kolejności wirników po 17 576 pozycji każda — 105 456 kart, blisko rok pracy. Tutaj to samo liczenie zajmuje kilka sekund.
Generator udaje jeden dzień pracy niemieckiej sieci: losowy klucz dnia, losowa łącznica, przechwycone sześcioliterowe wskaźniki. Z samych wskaźników odtwarzamy charakterystykę i szukamy jej w katalogu.
Do 15 września 1938 roku niemiecki szyfrant szyfrował trzyliterowy klucz depeszy dwa razy pod rząd, przy ustawieniu wyjściowym wspólnym dla całej sieci. Sześć pierwszych liter depeszy to więc obrazy tych samych trzech liter na pozycjach 1–4, 2–5 i 3–6.
Z ruchu jednego dnia da się odczytać, która litera na pozycji pierwszej odpowiada której na czwartej. To permutacja zbioru 26 liter. Rejewski zauważył, że łącznica działa na nią jak sprzężenie, a sprzężenie nie zmienia długości cykli. Struktura cykli zależy więc wyłącznie od kolejności wirników i pozycji wyjściowej — łącznica, czyli najbardziej kosztowna część klucza, znika z rachunku. Sprawdź to przyciskiem „Zmień łącznicę”.
Cyklometr to dwa sprzężone zespoły wirników Enigmy, drugi przesunięty o trzy pozycje, oraz 26 przełączników i 26 lampek. Zamknięcie przełącznika zapala wszystkie litery jednego cyklu; wystarczy je policzyć.
Metoda umarła 15 września 1938 roku, kiedy Niemcy znieśli wspólne ustawienie wyjściowe, a dobiło ją wprowadzenie wirników IV i V w grudniu tego roku — katalog musiałby urosnąć z sześciu do sześćdziesięciu kolejności. Biuro Szyfrów przeszło wtedy na płachty Zygalskiego i bombę kryptologiczną.
Oryginalne cyklometry zniszczono w 1939 roku, a ikonografia jest szczątkowa. Okablowanie wirników, reflektorów i mechanizm kroku są historyczne i sprawdzone wzorcem kontrolnym. Układ lampownicy i wygląd pulpitu to świadoma schematyzacja, nie odtworzenie wyglądu maszyny.
Pierścienie ustawiono na AAA, więc katalog wskazuje pozycję liczoną względem pierścieni, nie bezwzględną. Pozycje, w których w oknie sześciu liter przeskakuje wirnik środkowy, są w katalogu oznaczone — w rachubie Biura Szyfrów były one źródłem rozbieżności.